मिति २०८३ साल असार १ गते मेरो जीवनको एउटा विशेष, अविस्मरणीय र भावनात्मक दिन बन्यो । जीवनका केही क्षणहरू यस्ता हुन्छन्, जसले मानिसको मनमा सदैवका लागि अमिट छाप छोडिदिन्छन् ।
- mosbet
- pinup az
- mostbet
- pinco casino
- mostbet casino
- snai bet
- mosbet
- mostbet kz
- pin up
- mostbet casino
- mostbet az
- 1vin
- mostbet online
- mosbet
- mostbet
- mosbet kz
त्यो दिन पनि मेरो जीवनमा त्यस्तै एउटा दिन थियो। मेरी बहिनीको सुत्केरी हुने समय नजिकिएकाले म अभिभावक तथा बिरामी कुरुवाको भूमिकामा अस्पतालमा उपस्थित थिएँ। मनमा अनेकौं भावना एकसाथ उम्लिरहेका थिए। एकातिर बहिनीको स्वास्थ्य अवस्थाप्रति चिन्ता थियो भने अर्कोतिर नयाँ जीवनको आगमनको प्रतीक्षाले मन उत्साहित पनि थियो।
मानव जीवनको सबैभन्दा सुन्दर पक्ष भनेकै नयाँ जीवनको आगमन हो। जब कुनै परिवारमा नयाँ सदस्य जन्मिने समय नजिकिन्छ, त्यस परिवारका प्रत्येक सदस्यका मनमा आशा, उत्साह, चिन्ता र प्रतीक्षाका भावनाहरू एकसाथ जागृत हुन्छन्। त्यो दिन हाम्रो परिवारमा पनि त्यस्तै अवस्था थियो। बहिनीको पहिलो सन्तान छोरी भएकी थिइन्। त्यसैले परिवारका धेरै सदस्यहरू दोस्रो सन्तान छोरा होस् भन्ने अपेक्षामा थिए। यद्यपि आजको समाजमा छोरा र छोरी बराबर हुन् भन्ने चेतना विस्तार हुँदै गएको छ, तर परम्परागत सामाजिक सोचका कारण अझै पनि कतिपय परिवारमा छोरा जन्मियोस् भन्ने चाहना देखिन्छ। हाम्रो परिवार पनि त्यो सामाजिक यथार्थबाट पूर्ण रूपमा मुक्त थिएन। बिहानैदेखि अस्पतालको दौडधुप सुरु भयो। बहिनीलाई अस्पतालमा भर्ना गरियो। चिकित्सक तथा स्वास्थ्यकर्मीहरूले आवश्यक स्वास्थ्य परीक्षण गरे। रिपोर्ट निकाल्ने, औषधि ल्याउने, आवश्यक कागजात मिलाउने, चिकित्सकसँग समन्वय गर्ने लगायतका सम्पूर्ण जिम्मेवारी मेरो काँधमा थियो। अस्पतालको वातावरण निकै व्यस्त देखिन्थ्यो। कतै बिरामीहरू उपचारको प्रतीक्षामा थिए, कतै आफन्तहरू आफ्ना बिरामीको स्वास्थ्यप्रति चिन्तित भएर बसेका थिए। अस्पताल मानौं आशा र पीडाको संगमस्थल बनेको थियो। दिन बित्दै गयो। साँझ पर्यो। राति करिब ८ बजेतिर बहिनीलाई औपचारिक रूपमा भर्ना गरियो। चिकित्सकहरूले स्वास्थ्य अवस्था सामान्य रहेको जानकारी दिँदै सामान्य प्रसूति हुन सक्ने सम्भावना व्यक्त गरे। यो खबरले केही राहत मिल्यो। तर प्रसूति प्रक्रिया सम्पन्न नहुन्जेलसम्म मन पूर्ण रूपमा ढुक्क हुन सक्ने अवस्था थिएन। रात गहिरिँदै गयो। अस्पतालको गल्लीमा कुरुवाहरूको चहलपहल क्रमशः कम हुँदै गयो। तर मेरो मनको बेचैनी भने बढ्दै थियो। कहिले घडी हेर्थें, कहिले प्रसूति कक्षतिर आँखा लगाउँथेँ। समय बित्दै जाँदा प्रतीक्षा झन् कठिन बन्दै गइरहेको थियो। राति करिब ११ बजेको समय थियो। प्रसूति कक्षभित्र स्वास्थ्यकर्मीहरूको गतिविधि तीव्र थियो।
केही समयपछि अचानक प्रसूति कक्षबाट खुसीको खबर आयो—“बधाई छ, तपाईंको भान्जा जन्मिएको छ।” त्यो खबर सुन्नासाथ मेरो मनमा एकाएक अपार खुसीको लहर दौडियो। प्रतीक्षाका सबै क्षणहरू एकैपटक सार्थक भएजस्तो लाग्यो। केहीबेरअघि मनमा रहेको चिन्ता खुसीमा परिणत भयो। बहिनीका सासू–ससुरा, परिवारका अन्य सदस्यहरू र म स्वयं अत्यन्त हर्षित भयौँ। स्वस्थ भान्जाको जन्म हुनु र बहिनीको स्वास्थ्य अवस्था पनि सामान्य रहनु हाम्रो लागि सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि थियो। जब मैले पहिलोपटक नवजात शिशुको अनुहार देखेँ, मनमा एउटा अनौठो आनन्दको अनुभूति भयो। त्यो सानो अनुहारमा भविष्यका हजारौं सम्भावनाहरू देखिए। एउटा नयाँ जीवन संसारमा आएको थियो। परिवारमा नयाँ खुसी, नयाँ आशा र नयाँ जिम्मेवारीको सुरुवात भएको थियो। त्यो क्षणलाई शब्दमा व्यक्त गर्न गाह्रो छ। जीवनमा केही अनुभूतिहरू यस्ता हुन्छन्, जुन केवल महसुस गर्न सकिन्छ, वर्णन गर्न सकिँदैन। तर त्यो खुसीको क्षणसँगै अस्पतालमा बिताएको समयले केही यथार्थ पक्षहरू पनि नजिकबाट देखायो। सबैभन्दा पहिले मैले खानेपानीको समस्या अनुभव गरेँ।

नेपालगञ्ज अत्यधिक गर्मी हुने क्षेत्र हो। गर्मी मौसममा बिरामी र कुरुवालाई प्रशस्त पानी आवश्यक पर्छ। तर रातिको समयमा अस्पताल परिसरमा सहज रूपमा पिउने पानी उपलब्ध थिएन। पानी खोज्न निकै कठिन भयो। कतै पाइए पनि महँगो मूल्य तिरेर किन्नुपर्ने बाध्यता देखियो। स्वास्थ्य सेवा जस्तो संवेदनशील क्षेत्रमा आधारभूत आवश्यकता मानिने स्वच्छ खानेपानीको व्यवस्था नहुनु दुःखद विषय हो। अर्को समस्या डेलिभरीपछि आवश्यक पर्ने सामग्रीहरूको उपलब्धतासँग सम्बन्धित थियो। बच्चा जन्मिएपछि तुरुन्तै आवश्यक पर्ने कपडा, डायपर, सरसफाइ सामग्री तथा अन्य सामानका लागि परिवारका सदस्यहरू रातको समयमा बजार खोज्दै हिँड्नुपर्ने अवस्था देखियो। यदि अस्पतालमै निश्चित मूल्यमा यी सामग्रीहरू उपलब्ध हुने व्यवस्था हुन्थ्यो भने सेवाग्राहीलाई ठूलो राहत मिल्ने थियो।
प्रसूति कक्षमा बिरामीको चाप बढी हुँदा बेडको अभाव पनि महसुस भयो। बिरामीलाई मात्र होइन, कुरुवाहरूलाई समेत बस्न र आराम गर्न कठिनाइ हुने अवस्था देखिन्थ्यो। उपचारसँगै मानसिक सान्त्वना र आराम पनि स्वास्थ्य सेवाको महत्त्वपूर्ण पक्ष हो। तर त्यसतर्फ अपेक्षाकृत कम ध्यान पुगेको अनुभव भयो। अस्पतालको अर्को महत्त्वपूर्ण पक्ष भनेको व्यवस्थापन हो। भवन ठूलो र आकर्षक हुनु मात्र पर्याप्त हुँदैन।
सेवाको गुणस्तर, कर्मचारीको व्यवहार, व्यवस्थापन क्षमता र सेवाग्राहीप्रतिको संवेदनशीलता पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण हुन्छ। कतिपय अवस्थामा भौतिक पूर्वाधार राम्रो भए पनि व्यवस्थापन कमजोर हुँदा सेवाग्राहीले अपेक्षित सुविधा प्राप्त गर्न सक्दैनन्। अस्पताल परिसरको पार्किङ व्यवस्थापन पनि सुधार गर्नुपर्ने पक्षमध्ये एक देखियो। पार्किङ शुल्क असुल्ने तरिका, सेवाग्राहीसँग गरिने व्यवहार तथा अनावश्यक दबाबका घटनाहरूले अस्पतालको समग्र छविमा नकारात्मक प्रभाव पार्ने सम्भावना हुन्छ। अस्पतालमा आउने अधिकांश मानिस पीडा, चिन्ता वा आकस्मिक अवस्थाबाट गुज्रिरहेका हुन्छन्।
त्यस्तो अवस्थामा उनीहरूलाई थप तनाव दिने कुनै पनि गतिविधि उचित मान्न सकिँदैन। अस्पताल केवल उपचार गर्ने स्थान मात्र होइन, आशा, भरोसा र जीवनप्रतिको विश्वास जगाउने केन्द्र पनि हो। त्यहाँ आउने प्रत्येक नागरिकले सम्मानजनक व्यवहार, गुणस्तरीय सेवा, स्वच्छ वातावरण, सुरक्षित पार्किङ, शुद्ध खानेपानी तथा आवश्यक सुविधा प्राप्त गर्ने अधिकार राख्छ। त्यसैले स्वास्थ्य सेवा औषधि र उपचारमा मात्र सीमित हुनु हुँदैन; व्यवस्थापन, सरसफाइ, सुरक्षा र सेवामैत्री वातावरणमा पनि समान ध्यान दिनुपर्छ। मैले अस्पतालमा बिताएको त्यो रातले मलाई दुईवटा महत्त्वपूर्ण अनुभूति दिलायो। पहिलो, नयाँ जीवनको आगमनभन्दा ठूलो खुसी संसारमा सायद अरू केही हुँदैन। दोस्रो, स्वास्थ्य सेवाका केही चुनौतीहरू अझै पनि समाधानको प्रतीक्षामा छन्।
आशा छ, सम्बन्धित निकायले यस्ता समस्याहरूलाई गम्भीर रूपमा लिँदै स्वास्थ्य संस्थाहरूलाई अझ प्रभावकारी, जनमैत्री र उत्तरदायी बनाउने दिशामा आवश्यक कदम चाल्नेछन्। आज पनि जब म त्यो रात सम्झन्छु, मेरो मनमा भान्जाको जन्मको खुसी ताजा भएर आउँछ। बहिनीको मुस्कान, परिवारको उत्साह र नवजात शिशुको पहिलो झलकले त्यो दिनलाई मेरो जीवनको एउटा अविस्मरणीय अध्याय बनाइदिएको छ। स्वस्थ आमा र स्वस्थ शिशुको मुस्कान नै अस्पतालको सबैभन्दा ठूलो सफलता हो। यही सफलतालाई अझ प्रभावकारी बनाउन स्वास्थ्य सेवा प्रणालीमा आवश्यक सुधार समयमै गरिनु आजको आवश्यकता हो। त्यो रातले मलाई एउटा नयाँ जीवनको स्वागत मात्र गराएन, समाज र स्वास्थ्य सेवाका यथार्थ पक्षहरू बुझ्ने अवसर पनि प्रदान गर्यो। त्यसैले असार १ गतेको त्यो रात मेरो स्मृतिपटलमा सदैव जीवित रहनेछ।









